terug
Onderstaand artikel is gepubliceerd in: Bondig, 28-11-1991      
(Ledenblad van de Voedingsbond FNV)      

Mag India even oogsten?

In de oogst- en planttijd een paar maanden werk op het land. En voor de rest van het jaar de garantie dat je bij de overheid aan kan kloppen. Die dan moet zorgen dat je binnen twee weken werk hebt tegen het minimumloon. In bijvoorbeeld landbevloeiingprojekten. Wegenaanleg. Of herbebossing. Er is nog maar één gebied in India waar zo'n werkgarantie miljoenen mensen boven de armoedegrens houdt. De deelstaat Maharashtra. Maar de druk op de Indiase regering om àlle 250 miljoen landloze landarbeiders op deze manier 'in leven te houden', wordt steeds groter.

Een lapje grond om daarop zelf produkten te verbouwen, dat zou het mooiste zijn. Maar ongeveer 40 procent (250 miljoen) van de plattelandsbewoners in India hééft geen grond. Heeft ook maar drie tot zes maanden per jaar werk, op àndermans grond. En leeft daarmee ver onder de armoedegrens. Jaren van aandringen door maatschappelijke organisaties zorgt er een paar jaar geleden voor dat de Indiase regering er niet meer omheen kan. Dat die recht op werk voor de miljoenen land lozen belooft, als de beste manier om ze een inkomen te verschaffen. Maar ook om de massale trek naar de grote steden te remmen. Waar mensen, vaak zonder een dak boven hun hoofd, hun hoop op een beter leven in rook zien opgaan. Ondanks die belofte uit het verleden schiet het in de praktijk niet erg op. Terwijl het voorbeeld in Maharashtra boekdelen spreekt. Daar werd al een miljoen mensen gemiddeld zes maanden per jaar aan werk geholpen in de projekten. Voor tweederde vrouwen. Omdat het werk, dicht bij huis, te kombineren is met huishoudelijk werk. Bovendien trekt het een ander misstand recht: vrouwen verdienen in de projekten tenminste het minimumloon. En niet, zoals erbuiten, veel minder dan mannen.
De Indiase regering die ooit de belofte op gegarandeerd werk deed, is inmiddels gevallen. En de regering die er sinds 1989 zit, trekt er niet bepaald hard aan. Zègt wel dat het scheppen van werk voor de allerarmsten een belangrijk doel is. Maar dat blijven woorden op papier. Een doorn in het oog van de armen in India. Voor wie werk niet alleen de enige hoop op inkomen is. Maar ook een goede manier om zich te organiseren in bijvoorbeeld de vakbeweging. Zodat ze sterker staan tegenover de regering.
Het niet nakomen van de belofte zit ook organisaties buiten India dwars. Organisaties die inzien dat ook druk van buitenlandse regeringen de Indiase landarbeiders helpt. Eén van die organisaties is de Landelijke India Werkgroep (LIW) in Nederland. Met zijn kampanje 'Werk tegen Armoede', ondersteunt de LIW de beweging in India vóór de werkgarantie. De kampanje pleit er dan ook voor om de landlozen in India tot de belangrijkste doelgroep van de Nederlandse en Europese ontwikkelingshulp te maken. Om bovendien de ontwikkelingshulp díe naar India gaat, aan de werkgarantieprogramma's te besteden. En ook de miljardenschuld die India aan Nederland heeft kwijt te schelden. Zodat de Indiase regering ook dàt geld aan werk voor landarbeiders kan besteden.




LIW IN 'T NIEUWS

Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Kinderarbeid & Onderwijs

HOME Landelijke India Werkgroep

Landelijke India Werkgroep - 30 juni 2004