terug
Uit: India Nu 106 (mrt-apr 1997)


Radiodocumentaire

Kinderen te koop



Kinderprostitutie is een van de meest schrijnende vormen van kinderarbeid in India. De gemiddelde leeftijd van prostituées in Bombay ligt tussen de tien en veertien jaar. Kees Wieringa maakte er een documentaire over voor het radioprogramma Damokles van de KRO. Op de achtergrond klinken de bekende Indiase geluiden: claxons, radiomuziek, een rammelende riksja en de Hindi tongval. Terwijl de luisteraar lekker in bed ligt - het programma wordt tussen 12 en 1 uur 's nachts uitgezonden - doet Wieringa verslag van 'de hel op aarde'.

Kamatipura, de hoerenbuurt in Bombay, is een van de grootste bordelencomplexen van Zuidoost-Azië. Kamatipura bestaat grotendeels uit sloppenwijken en opeengepakte bordelenkamertjes. Hoewel het Wieringa afgeraden wordt daar radio-opnames te maken, waagt hij zich toch in deze buurt. Wieringa: "Prostituées zitten in kooien; hokjes van bamboe, van één bij twee, met kinderen van 5, 6, 10 en 14 jaar. In geen van deze hutten is water. Vrachtwagens voeren water in leren zakken aan voor de mensen die hier wonen. Ik zie een vrouw met allemaal bulten op haar arm, waarschijnlijk een teken van aids."
Wieringa spreekt met een jongen, 22 jaar, die als gids zijn geld verdient, en de sloppenwijk van Kamatipura als zijn eigen broekzak kent. Het is schokkend om direct getuige te zijn van zijn 'business': "Ik kan je heel mooie meisjes laten zien, maar dan wel op een andere plaats. Als je een meisje van veertien jaar wilt, heb je alleen wat roepies nodig. Je kunt ook een kind kopen en meenemen naar Europa. Een visum en een paspoort kan ik binnen twee tot vier weken regelen, dat kost ongeveer driehonderdvijftig gulden. Daarnaast zevenhonderd tot duizend gulden voor het kopen van een kind."


Goa

Hetzelfde overkomt Wieringa in Goa. Achter de witstranden en palmbomen van Goa, liggen de krottenwijken, vruchtbare grond voor kinderhandel. Goa is een populaire bestemming voor sekstoeristen uit het buitenland. Kinderen tussen de tien en zestien jaar worden voor een nacht of voor een week door de toeristen 'ingehuurd' voor de seks. In Goa is naast meisjes ook een grote handel in jongens.
Een baas van een strandtent en goedlopend restaurant in Goa vertelt: "Witte mannen leggen contacten met de arme kinderen hier. De kinderen, soms niet ouder dan zes of zeven jaar, weten niet wat er met hen gebeurt. Ze zeggen dat ze de jongens willen adopteren. Maar in werkelijkheid worden ze verkocht aan handelaren of bordelen, die veel geld aan hen verdienen. Meestal zijn het kinderen die afkomstig zijn uit Karnataka of Maharashtra. Vanwege de armoede zijn ze naar Goa gekomen."
Als Wieringa zo makkelijk dergelijke informatie krijgt, zou de politie hier ook bovenop moeten zitten, zou je denken. De plaatselijke politiecommissaris die Wieringa hierover aan de tand voelt, ontkent echter alle wantoestanden: "Er zijn geen problemen met kinderprostitutie. Sociale hulporganisaties beweren dat er kinderen seksueel misbruikt worden, maar dat hebben ze nooit kunnen bewijzen."
Maar A. Alphonso, hoogleraar Sociale Wetenschappen in Panjim (Goa), weet wel beter. Hij doet onderzoek naar de invloed van westerse toeristen op de lokale bevolking. "Er is veel mis in Goa, soms gebeurt het zelfs met steun van de politie. Die politiecommissaris is onderworpen aan de beleidslijn van de overheid. Zijn uitspraken tonen bovendien aan dat de politietop in Goa niet op de hoogte is van de realiteit. In Goa zijn netwerken van Britten en Amerikanen zeer actief in de organisatie van de prostitutie. Zij organiseren de faciliteiten voor buitenlandse toeristen. Ze zijn goed georganiseerd en hebben zelfs het terrein in Goa waar ze opereren onderling verdeeld en afgebakend."
Het vermoeden dat de politie niet optreedt tegen deze kinderhandel, en soms zelfs meewerkt aan het voortzetten van de misstanden, werd bevestigd door een TV-uitzending van Netwerk op 18 februari. Hier was te zien hoe een hulporganisatie die kinderprostituées in Bombay probeerde te bevrijden, nauwelijks medewerking kreeg van de politie. Na een inval van de hulporganisatie ging de politie niet over tot de arrestatie van de bordelenhouders. Volgens de programmamakers verdiende de politie zelf ook geld aan de prostitutie. In ruil voor geld worden de prostituées door de politie gedoogd. De politie weet precies wie - en welke kinderen - in de bordelen werken, maar grijpt niet in.


Slaapmiddel

In Madurai vertelt een hulpverleenster van een opvangtehuis voor prostituées aan Wieringa hoe de meeste vrouwen in de prostitutie terecht komen: "Er zijn vrouwen die het doen om het geld, maar er zijn ook meisjes, en deze groep wordt steeds groter, die ontvoerd worden. Bij busstations staan zogenaamde scouts die vrouwen onder valse voorwendselen meenemen naar bordelen. Meisjes die vanwege problemen van huis zijn weggelopen, zijn een makkelijke prooi voor deze scouts. Zo'n scout geeft haar een kop koffie en belooft haar een baan. Maar in de koffie zit een slaapmiddel en als het meisje wakker wordt, zit ze in een bordeel. Dit gebeurt heel vaak. Vervolgens wordt ze van het ene naar het andere adres gesleept, zodat ze niet meer weet waar ze is, en moeilijk kan ontsnappen."
In het opvangtehuis in Madurai doorlopen de prostituées een 'reïntegratieprogramma'. Onder streng regime leren de vrouwen beroepen aan, met de bedoeling dat ze daarna een leven buiten de prostitutie kunnen opbouwen. Maar dat is moeilijk. Meestal heeft hun familie hen verstoten en als men hun verleden ontdekt, worden ze opnieuw gestigmatiseerd. Daarom is het opvangtehuis met een grote muur omgeven en staat er bij de ingang een wacht. Voor buitenstaanders moet het geheim blijven wie in dit opvangtehuis zit, want anders kunnen deze vrouwen ook hun toekomst vergeten.

Kinderprostitutie vindt in India op grote schaal plaats (zie ook India Nu 96 en 101). Aan het eind van het programma worden harde cijfers gegeven. Volgens de overheid waren in 1994 twaalf tot vijftien procent van de prostituées kinderen onder de zestien jaar. Op dit moment ligt volgens de World Health Organization de gemiddelde leeftijd van prostituées in Bombay tussen de 10 en 14 jaar. Alleen Bombay al telt 300.000 kinderprostituées. De helft daarvan is afkomstig uit Nepal. Meisjes uit Nepal zijn extra gewild vanwege hun lichte, goudkleurige huid. Door de armoede is Nepal een jachtterrein voor ronselaars uit India.


Billen bloot

Jarenlang werd het gevaar van aids in India ontkend. Als gevolg daarvan is zestig procent van de prostituées in Bombay nu seropositief. Dit is een van de redenen waarom de voorkeur naar steeds jongere mejsjes uitgaat. Buitenlandse toeristen denken dat er een kleinere kans is dat ze door seks met kinderen besmet raken van het HIV-virus. Onzin, want kinderen hebben net zoveel klanten als volwassen prostituées.
Wieringa's programma is onthullend. De grote afwezigen zijn alleen de heren die de (kinder)prostituées bezoeken. Zij komen niet 'in beeld'. Wat beweegt hen? Dat was mijn grote vraag toen ik enkele jaren geleden uit nieuwsgierigheid me voegde in de stoet mannen die in de hoofdstraat van Kamatipura, dag in dag uit, mannetje aan mannetje de bordelen voorbijtrekt. Wanneer prostitutie aan de orde komt, richt de aandacht zich, ongetwijfeld met goede bedoelingen, altijd op de prostituées. Over de mannelijke bezoekers wordt - ook in statistieken - zelden iets gezegd, terwijl zij de grote vraag naar prostituées bepalen. Wieringa volgt met zijn focus op de vrouwen deze algemene trend, en als zodanig is het programma vrij voorspelbaar. Het zou pas echt onthullend zijn als ook de heren met de billen bloot te kijk worden gezet.
Een ander zwak punt is dat Wieringa snel in clichés over India vervalt wanneer hij de 'doorsnee Nederlander' aan wil spreken. Wieringa: "Ik begrijp niets van het land. Er zijn zoveel regels uit het stenen tijdperk. De hele maatschappij is zo inefficiënt; onbegrijpelijk. Het is ook een hypocriete maatschappij. Dat zie je wel meer in traditioneel gevormde maatschappijen." Op die manier geeft Wieringa de luisteraar, die comfortabel in bed ligt en niet op straat de nacht hoeft door te brengen, de bevestiging die hij zo graag wil horen. Ondanks alle schokkende informatie kunnen we met een gerust hart gaan slapen, want hier is het toch allemaal veel beter dan in het hypocriete India. En dat kan de bedoeling van zo'n programma toch niet zijn.

xxx

De documentaire van Kees Wieringa werd in de nacht van 16 op 17 september 1996 uitgezonden in het KRO-radioprogramma Damokles.

Zie ook:
- The Day My God Died;
- Kinderen in de hel: kinderprostitutie in India.




begin document

HOME Landelijke India Werkgroep

Landelijke India Werkgroep - 19 juni 2008