INDIA Kinderkoerier

Kabbali wil FILMSTER worden

Kabbali Bai (12) woont in een dorp middenin de jungle van Zuid-India. Ze woont met haar vader, moeder, oma en drie zussen in een nieuw stenen huis. Vroeger woonde ze in een ronde hut met een dak van bladeren. Het nieuwe huis hebben de mannen van het dorp pas gebouwd.


met zonnebril: Kabbali
Wilde olifanten
In deze jungle komen nog wilde olifanten voor. Kabbali en haar zussen moeten om ongeveer vier uur 's middags thuis zijn. In ieder geval moeten ze dan binnen de omheining van het dorp zijn en het liefst in het veilige, stenen huis. Wanneer de olifanten komen, klimmen de mannen hoog in de bomen. Ze maken met trommels een heleboel lawaai om de olifanten weg te jagen. De wilde olifanten zijn op zoek naar eten en water. Ze lopen de planten in de velden van het dorp kapot. Ze lopen de mensen omver als die niet oppassen. Het pad van het dorp naar de rievier ligt bezaaid met olifantenkeutels. Die worden gedroogd en gebruik voor de vuurtjes om op te koken.

Romantisch
Kabbali helpt haar ouders op het land en in huis. Ze gaat ook naar school. Ze heeft het dus druk. Als afleiding kan ze heel soms spelletjes doen met haar vriendinnen en zussen. Televisie en radio hebben ze niet. Op school heeft ze gehoord van de beroemde Indiase films met muziek en dans. De filmindustrie in India is de grootste in de wereld. Elke dag worden tientallen films gemaakt. Hoe arm de Indiase mensen ook zijn, ze proberen altijd wel geld te sparen om een keertje naar de stad te gaan om een film te bekijken. Door die romantische films, die vaak over geluk en liefde gaan, vergeten ze een beetje het leven van alledag. Indiase films zijn te zien op de Nederlandse TV, op het Asianet.

Miradaplan
Kabbali heeft nog nooit een film gezien. Ze woont te ver van een stad met een bioscoop. Toch droomt Kabbali ervan een filmster te worden. Twee jaar geleden zijn Kabbali's hulpouders uit Nederland op bezoek geweest. Dat komt zo: Kabbali's dorp is aangesloten bij een hulporganisatie (Miradaplan). De hulpouders in de rijke landen geven geld voor materialen. De mannen en vrouwen in het dorp beslissen zelf waarvoor dat geld gebruikt wordt, zoals nu voor het metselen van de nieuwe huizen. Kabbali schrijft met haar Nederlandse hulpmoeder.

Zonnebril
Kabbali vertelt: "Ik weet al heel veel over nederland door die brieven. Wat ik weet vertel ik aan mijn vriendinnen. Ik schrijf terug in het Kannada, onze Zuid-Indiase taal. Ik kan het nog niet in het Engels. Dat is te moeilijk. Soms sturen mijn Nederlandse hulpouders pakketjes op en daar zitten hele leuke verrassingen in, zoals mooie pennen en papier. Toen ze op bezoek kwamen, nog in ons oude huis, was het een heel bijzondere dag. Ik was zo blij, maar ook heel zenuwachtig, want ik had hen nog nooit gezien. Ze brachten cadeautjes voor ons en het hele dorp mee. Het mooiste, dat ik kreeg, was een rode zonnebril. Mijn hulpmoeder zei, dat ik met die bril net een filmster was. Dat vonden mijn vriendinnen en ik ook!"



Landelijke India Werkgroep - 21 januari 2003